بوی محرم

بوی محرم میاد ،بیشتر بو میکشم خیلی نزدیک شده خیلی...
جای جای شهر نیز سیاه پوش شده به استقبال رفته اند...
این روزها گوشهایم را نیز، تیز میکنم شاید بشنود صدای کاروان را...اما مگر گوشی که گناه آن را کر که باشد، توان شنیدن دارد؟!...

این روزها بیقرارم...

دل دارد میدود و من جا مانده ام حیران به اطراف نگاه میکنم،انگار چیزی گم کرده ام،حالم را اصلا نمیتونم توصیف کنم،با تمام اینا دلخوشم که مرا راه بدهند در روضه ها،مهم نیست کجا باشد کدام هیئت باشد هیچکدام مهم نیست، فقط مهم اینست جا نمانم،مرا هم راه بدهند...

باز مرور میکنم اوسع و اسرع السفینة النجاة...

مگر میشود التماس کرد اما بی جواب ماند،این روزها بیشتر میترسم از جا ماندن ،از اینکه باز اربعین بیاید و من بازهم از کاروانها جا بمانم،باز دوستان خبر دهند که راهی پیاده رویی اربعینن و من حسرت به دل، آه بکشم که باز جا مانده ام...

حسین جان من میدانم که اگر تو بخوای اگر تو اجازه بدهی، هر جور شده مرا راهی میکنی،رضایت پدر و این حرفها همش یک حرفست، که پدر اجازه نداد،میدانم به این حرفها نیست، فقط کافیست تو اجازه بدی و مرا صدا بزنی ،تو امضا کنی اربعین مرا و اسم من نوشته شود،انوقت همه چی خودبخود جور میشود...

راستی حسین جان برایم سوال شده چه کسی امضا میکند پیاده روییهای اربعین را؟...

باید چه کسی را التماس کرد که اسم من در این پیاده رویی نوشته شود؟

آیا باید دست به دامن مادرت شوم یا خواهرت یا دخترت یا شاید هم برادرت یا فقط از خودت خواست از خودت امامم...

حسین جان باز هم میگویم من از جاماندن میترسم...

آیا میشود امسال اسم منم نوشته شود؟

برای کربلایم میخوام حسین جان تو را به حضرت ابوالفضل قسم بدهم ،کسی که ولایت مداریش این روزها دارد مرا دیوانه میکند...

همه اینا را گفتم که بگویم من امیدوارم، من به امضا شدن اربعین امسالم امیدوارم...

حسین من بیا و این دل شکسته را بخر
حسین من مسافر جا مانده را با خود ببر